Thuis werken of eigen kantoor?

Weemoed. Dat was mijn gevoel toen ik vlak voor de kerst van vorig jaar het pand van de vakbond CNV – toen mijn werkgever – aan de Carnegielaan in Den Haag verliet. Door een fusie met een andere CNV-bond vertrok mijn werkgever uit de residentie: de nieuwe vestigingsplaats werd Utrecht. Nooit meer zou ik dit prachtige monumentale pand betreden. Of toch wel?

Waar een netwerkborrelMijn kamer aan de Carnegielaan in Den Haag al niet goed voor is. Terwijl ik met een oud-collega in een cafeetje in het centrum van Den Haag een toost uitbracht op het nieuwe jaar, keek deze mij veelbetekenend aan. “Weet je”, zei hij met een geheimzinnige toon in zijn stem, “dat de nieuwe eigenaar van het CNV-pand kamers verhuurt aan zzp’ers?” Ik viel bijna van de barkruk. Ik had namelijk besloten om niet mee te gaan met de nieuwe organisatie naar Utrecht, maar te kiezen voor het onbekende en tegelijkertijd prachtige avontuur van het zzp-schap. Dit bood mij een enorme kans! Terug naar mijn oude werkplek!

Enkele dagen later maakte ik mijn rentree aan de Carnegielaan. Een medewerker van het bedrijf dat de kamers in dit pand verhuurt, leidde mij rond. Op zich al een komische gebeurtenis, omdat ik bijna elke centimeter van dit gebouw in de afgelopen twintig jaar wel verkend heb. Hij kon mij dan echt niets nieuws vertellen. Wie het kantorencomplex niet kent, verbaast zich er over dat er twee trappartijen zijn. Ja, verdwalen is zo maar mogelijk in dit oude pand. Waarschijnlijk zijn er twee trappartijen ontstaan door een aanbouw, maar misschien ook wel omdat in vroegere tijden het personeel een eigen ingang had. Upstairs, downstairs als het ware.

Goed, we dwalen af. Ik besloot een kamer te huren precies tegenover mijn oude werkplek. Uit een container bij de uitgang viste ik een portret dat op de nominatie stond afgevoerd te worden. Dus hangt dat portret van Aung Shu Si – mijn heldin uit het voormalige Birma die met geweldloos verzet de militairen weerstond – tegenover mijn bureau. Titel van het portret: IDEALEN. Wat een ongelooflijk gevoel had ik: ik was weer terug! Ik had meteen inspiratie om hier weer pakkende verhalen te gaan schrijven voor mijn klanten.

Een paar maanden later fiets ik toch wel vaak ’s ochtends met gemengde gevoelens naar de Carnegielaan. “Is dit nu alles?”, zong Doe Maar al eens. Werken in dit oude CNV-pand roept gevoelens op die moeilijk onder woorden te brengen zijn. In ieder geval spoken er allerlei vragen door mijn hoofd. Als ik stemmen hoor op de gang, denk ik meteen aan mijn oud-collega’s. Maar dat kan natuurlijk niet, want die werken tegenwoordig in Utrecht. Waarom mis ik de oud-collega’s juist in dit pand? Waarom werken alle zzp’ers daar met de deuren dicht zodat het onderlinge contact minimaal is? Is een eigen werkplek buiten je huis wel die ruim tweehonderd euro waard?

Ik heb wel veel geleerd de afgelopen maanden en daarom geef ik je alvast de volgende tips:

  •  Maak je keuzes met je hart, maar niet uit weemoed
  •  Controleer bij het kiezen van een eigen werkplek of er wifi geregeld is of dat je hiervoor zelf verantwoordelijk bent
  • Kies niet voor een pand waar je ook nog eens het alarm aan- en uit moet zetten

Ik ben er dan ook nog niet helemaal uit of ik het contract in dit zo vertrouwde pand voortzet. Heb jij hier ervaring mee? Wat zou jij doen: thuis werken of toch een eigen plek buiten de deur? Ik lees graag je reactie hieronder.

 

 

Reacties

  1. Jan, wat jammer dat het wat tegenvalt om in je oude gebouw te werken. Je had er zoveel zin in! Maar ik snap ook de gemengde gevoelens. Lag het fijne werken aan het gebouw? Of aan de mensen die er werkten? Je oude collega’s? Succes met het maken van je keuze om te blijven of niet.

    Zelf werk ik vanuit huis, omdat dit voor mij op dít moment het makkelijkst te combineren is met mijn gezin. Ik heb wel de droom om ooit weer een eigen werkkamer of zelfs een aparte werkruimte in of aan huis te krijgen. Maar voor nu dus vanaf de keukentafel en soms vanuit een rustig café met wifi.