Een reisje naar Dresden

Dresden? Hoe vaak heb ik de afgelopen weken niet uit moeten leggen waarom we een stadsvakantie hadden geboekt naar Dresden en niet naar bijvoorbeeld Berlijn. Helemaal gek was die vraag overigens niet, omdat Dresden bij nog geen enkele reisbureau echt op de kaart staat. Ook bij ons reisbureau stelden ze de vraag waarom we naar Dresden wilden. En vind in de bieb maar een geschikte reisgids. Ook in het Haagse IJspaleis was die niet te vinden. Pas in de gespecialiseerde winkel van Stanley’s in de Schoolstraat vonden we een gids plus plattegrond.

Toen we vorige week zaterdag in Dresden aankwamen keken we onze ogen uit. Op de heenweg had ik in de trein waarschijnlijk het meest toepasselijke boek gelezen als je naar Dresden gaat: Het stenen bruidsbed van Harry Mulisch over het bombardement in februari ’45. Als je door de stad loopt, kun je bijna niet voorstellen dat de stad in ’45 bijna helemaal platgebombardeerd is door de Geallieerden (48 uur lang!). Historici zijn het er nog niet over eens of dit een oorlogsmisdaad is geweest. De Russen stonden in februari ’45 inmiddels al vlak voor de poorten van Berlijn. Dresden kwam na de oorlog van de regen in de drup. De DDR-tijd was al even verschrikkelijk. De communistische machthebbers lieten de puinhopen van de Frauen Kirche gewoon liggen om maar te laten zien dat de Amerikanen hun verwoestende werk hadden gedaan. Pas na de val van de Muur werd de opbouw van Dresden ter hand genomen. De Frauen Kirche ging in 2005 weer open en je ziet nu nog dat voor een deel oude stenen zijn gebruikt en voor een deel nieuwe stenen. Het is indrukwekkend hoe Dresden er in zeg twintig jaar op vooruit is gegaan. Een stad vol met mooie musea, gezellige terrassen aan het water, prachtige pleinen met grote fonteinen. Kortom, Dresden mag zich langzamerhand weer ‘Florence aan de Elbe’ noemen.

Eén museum springt er echt uit. Dat is het Militär Historisches Museum van maar liefst 10.000 m2. Door de bekende Amerikaanse architect Libeskind helemaal verbouwd en in 2011 weer heropend. Indrukwekkend hoe de geschiedenis van Duitsland en Europa aan elkaar hangen van oorlogen. Bovenin heb je een prachtig uitzicht over Dresden en je waant je een beetje in een ruimteschip zwevend boven de stad. Op die bovenste verdieping liggen ook brokstokken van het bombardement op Rotterdam in ’40. Daarnaast een foto van het centrum van Rotterdam waar geen gebouw meer staat. Op de begeleidende tekst een citaat van een Duitse vliegenier die voorspelt dat de Duitsers hierdoor generaties lang zullen worden gehaat.

In het boek van Mulisch komt een man die als militair heeft meegewerkt aan het verschrikkelijke bombardement op Dresden vlak na de oorlog weer terug. Voor een tandartsencongres. Mulisch weet met zijn superieure schrijfstijl als geen ander je te boeien. Bovendien herken je in het boek de historische plekken die jezelf hebt gezien. De Duitsers hebben met de herbouw van Dresden een huzarenstukje afgeleverd. Een prachtige historische binnenstad zonder irritante grote zakelijke gebouwen of flats. Wat dat betreft wint Dresden met gemak de architectonische wedstrijd met Rotterdam. Beide steden gebombardeerd, maar wat een verschil! En nu maar hopen dat de reisbureaus niet alleen reclame maken voor Berlijn, maar ook eens een stukje zuidelijker kijken naar het mooie Dresden en (naar het schijnt) nog gezelliger Leipzig.