Die gelukkige MAVO-tijd!

Met Pasen waren we op familiebezoek in Uithuizen en Roodeschool en schrokken we toch een beetje dat ‘onze’ MAVO in Uithuizermeeden gesloopt is. Gelukkig staan de herinneringen aan die prachtige jaren op deze school nog helder in ons geheugen gegrift. In datzelfde weekend kregen we van familie de leuke artikelen van oud-docent Jan Pijpker in de Ommelander Courant te lezen.  De MAVO in Uithuizermeeden is voor ons in vele opzichten bijzonder, omdat wij elkaar hier  hebben leren kennen. We zaten overigens wel in parallelklassen met een heel ander vakkenpakket. We hebben tijdens die MAVO-tijd dan ook niet veel gesprekken met elkaar gevoerd. We kwamen elkaar na de middelbare schooltijd weer tegen op de Uithuizer kermis en in discotheek 538. Daar sloeg de vlam over. Inmiddels zijn we bijna 25 jaar getrouwd. En al wonen we al bijna 28 jaar in Den Haag, thuis hebben we het nog heel vaak over die mooie MAVO-tijd. Over de leerlingen, de docenten en de vele bijzondere ervaringen.

De meest bijzondere middag van het schooljaar was wel het schoolconcert. Eigenlijk zat geen enkele leerling te wachten op een paar uurtjes pianogetjingel, maar het was altijd een dolle boel. Zeker omdat de meisjes van de huishoudschool ook het concert in de aula bezochten. Om die tijd verder door te komen ging je tussen de middag het dorp in om vele zakken snoep in te slaan. Tot grote hilariteit vertelde een muzikant die middag een verhaal over een bok (toevallig de bijnaam van meester Veenstra). De hele aula ging helemaal plat toen hij vervolgens zei dat het om een speciale bok ging, “want deze bok is een ezel”.
Jan Pijpker was in ieder geval een bijzondere docent. Begonnen op de lagere school in Oudeschip en vanaf ’73 dus op de MAVO. Tijdens zijn biologieles gaf hij ook seksuele voorlichting. Je kon een speld horen vallen toen hij uitleg gaf over de geslachtsgemeenschap en de mannelijke en vrouwelijke geslachtsorganen. Je durfde in ieder geval je buurman niet aan te kijken en de koontjes op de wangen werden roder en roder. Ontzag had je zeker ook voor directeur Piet Beishuizen. Streng en wee je gebeente als je op zijn kamer moest komen. Dan zwaaide er wat. En dat ijlde nog vele jaren na. Jan moest als verslaggever van de Ommelander Courant een artikel schrijven over de raadsvergadering van de gemeente Hefshuizen (waar Beishuizen toen fractievoorzitter was van het CDA). Na publicatie van dit artikel op donderdag verwachtte hij op vrijdag zeker een reprimande van de MAVO-directeur. “Dit heb ik niet zo gezegd Spijk!”

In de vierde klas kon Hilda met Jacqueline van der Heiden mee naar Amsterdam voor een concert van Julien Clerc. We sliepen met z’n allen in de huiskamer van een vriendin van haar, die met haar vriend in Amsterdam woonde. Niemand van ons was ooit in Amsterdam geweest en het was als groene plattelandsmeisjes een fantastische ervaring. Ook heeft Jacqueline Hilda uit een akelige situatie gered. Het was winter en tijdens het bukken om een sneeuwbal te maken, scheurde ze finaal uit haar broek. In de lerarenkamer heeft Jacqueline de broek weer dicht genaaid. Terwijl Hilda zittend in haar onderbroek alleen maar naar de deur keek of er iemand binnen zou komen. Tijdens de scheikunde- en natuurkundelessen zag Hilda er altijd tegen op om door meneer Loode voor de klas te worden geroepen. Door de zenuwen ging ze vaak tegen de kast hangen, maar daar zaten de lichtknoppen. Loode zei dan standaard: “Sta je lekker?”. De wet van Pascal weet Hilda nog uit haar hoofd. “De druk op een vloeistof gaat door die vloeistof naar alle kanten, zodat overal de druk even hoog is.”

En zo kunnen we natuurlijk nog heel lang doorgaan. Voor ons geldt in ieder geval het volgende. Wanneer we niet op deze MAVO hadden gezeten, waren we elkaar later op de kermis voorbij gelopen. En hadden we al ons geluk niet mee mogen maken!

Reacties

  1. patrick zegt:

    Tja jongen het leven hangt vast aan toevaligheden. Als mijn vader mijn moeder niet had ontmoet was jij nooit mijn oom geworden;-)

    groetjes uit Gent

  2. rene hemmes zegt:

    plezier in het verdere leven,en de MAVO tijd was inderdaad heel leuk.